Γιώργος Μιχαήλ

Λάβα

Άρθρο του Γιώργου Μιχαήλ

Εάν η ΕΛΛΑΣ σαν έννοια μπορούσε να αποκτήσει ξανά την αληθινή της σημασία, τότε θα έπρεπε να συμβολίζει την ανανέωση ενός γερασμένου κορμιού.

Από την γήρανση δεν μπορεί να προκύψει τίποτα παρά αναρίθμητα προβλήματα. Όταν το δημιουργικό σφρίγος ενός λαού έχει αναλωθεί, αρχίζει η ελεύθερη πτώση. Την πτώση ακολουθεί το τσάκισμα πάνω στο σκληρό έδαφος. Το τσάκισμα ακολουθεί ο πόνος. Ένας πόνος ασυναίσθητος. Κανείς δεν μπορεί να τον αντιληφθεί άμεσα. Αρχίζει σαν κέντρισμα και καταλήγει να τρυπά ολόκληρη την ψυχοσύνθεση του Έθνους. Εκεί ακριβώς, στο πιο αδύνατο σημείο, ο πόνος είναι πλέον αβάσταχτος. Κανένας δεν ουρλιάζει, αλλά μέρα με τη μέρα όλοι μαραζώνουν μέσα στο ίδιο στενάχωρο πεδίο. Το τεχνητό αυτό πεδίο το οποίο ένα σατανικό μυαλό σκέφτηκε να δημιουργήσει για να παγιδέψει μέσα του ό,τι καλό μπορεί να προσφέρει ένας άνθρωπος. Ένα πεδίο μολυσμένο από ό,τι πιο άσχημο μπορεί να κρύβει η ανθρώπινη φύση. Καμωμένο έτσι ώστε όσοι εισέρχονται σε αυτό να μην μπορούν να προβλέψουν την επερχόμενη τραγωδία. Ένα ολόκληρο Έθνος έχει παγιδευτεί μέσα σε αυτό το ψέμα.

Κάθε 1, 2 , 3 ή 4 χρόνια ο κάθε ένας στα 10 εκατομμύρια πλανάται πως αποκτά για ένα λεπτό μια απεριόριστη δύναμη. Στην πραγματικότητα δεν αποκτά τίποτα, αλλά εκείνη τη στιγμή καταθέτει ένα αναιρεμένο δικαίωμα. Το δικαίωμα να καθορίζει την τύχη του. Βασισμένος στις δυνάμεις του, στο ταλέντο του και στις ικανότητές του.

Αυτό το δικαίωμα παραχωρεί ο κάθε σύγχρονος Έλληνας όταν πετά το ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Στην κάλπη – σύμβολο μιας δημοκρατίας διαστρεβλωμένης και σημαντικά παραμορφωμένης. Γιατί σε μια πραγματική δημοκρατία κυριαρχεί η αγάπη, η πίστη και η ελπίδα. Αγάπη για τα εθνικά στοιχεία από τα οποία δημιουργείται ένας άνθρωπος. Στοιχεία ενωμένα μεταξύ τους στην έννοια της Πατρίδας. Και εάν κάποιος υποστηρίζει πως η έννοια αυτή είναι ξεπερασμένη, ας ανοίξει τα αυτιά του και θα ακούσει καθαρά τις πατριωτικές κραυγές των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Κραυγές οι οποίες με τους δυτικούς και ανατολικούς ανέμους φτάνουν μέχρι την Ελλάδα.

Όταν κάποιος υποστηρίζει πως αγαπά την πατρίδα του, δεν πρέπει να αποδέχεται κανένα άλλο είδωλο στη θέση της. Και αυτό είναι ένα συναίσθημα το οποίο με μαεστρία έχουν φροντίσει να θάψουν μέσα μας όλοι ανεξαιρέτως οι σύγχρονοι πολιτικοί. Οι μόνοι κερδισμένοι από οποιαδήποτε εκλογική αναμέτρηση. Κλείνοντας ο ένας το μάτι στον άλλο, φροντίζουν να σπρώχνουν όλο και πιο χαμηλά την Εθνική μας κοινότητα. Δεν παραβλέπουν να αφαιρούν από τον κόσμο το δικαίωμα να ονειρεύεται και να δημιουργεί.

Την ίδια στιγμή αγοράζουν αυτό το δικαίωμα με επιδόματα και φοροαπαλλαγές. Ξεριζώνουν έτσι την πίστη στις δυνάμεις μας, αφαιρούν το συναίσθημα της αγάπης για τους όμοιούς μας, καταπατούν με έμμεσο τρόπο την ελευθερία μας. Δεν έχουμε δικαίωμα να αναπτύξουμε το ταλέντο μας, δεν έχουμε δικαίωμα να αγαπάμε τη Βόρειο Ήπειρο, τη Μακεδονία, τη Μικρά Ασία και την Κύπρο. Δεν πρέπει να ελπίζουμε σε τίποτα μεγαλεπήβολο. Δεν πρέπει να είμαστε ελεύθεροι

Και όμως πρέπει να πιστέψουμε πως η νέα Ελλάς θα παράγει με σθένος ό,τι μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Πρέπει να ελπίζουμε πως ό,τι χάσαμε θα το πάρουμε πίσω. Πρέπει να νιώσουμε πως ανήκουμε σε ένα ενιαίο Εθνικό κοινωνικό σύνολο. Γιατί η μοναδική πραγματικότητα σε αυτόν τον κόσμο είναι η αιωνιότητα. Και η αιωνιότητα δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωρίσει πράσινες, ροζ ή γαλάζιες σημαίες, όταν αυτές θα συμβολίζουν το ολέθριο τέλος της κοιτίδας του ανθρώπινου πολιτισμού.