Γιώργος Μιχαήλ

Ελλάδα, Ξύπνα !

Άρθρο του Γιώργου Μιχαήλ

   Εάν περπατήσει κάποιος στους δρόμους της Αθήνας θα δυσκολευτεί να βρει ό,τιδήποτε Ελληνικό. Και αυτό γιατί ο διεθνής ανταγωνισμός έχει τσακίσει στα δύο την Ελληνική παραγωγή, εκμεταλλευόμενος την ανθρώπινη φύση.

Είναι πλέον πολύ εύκολο να βρει κάποιος στην Ελλάδα ρούχα από την Κίνα, παπούτσια από την Ταιβάν, τρόφιμα από την Ιταλία, φρούτα από την Τουρκία, αυτοκίνητα και ηλεκτρικές συσκευές από την Γερμανία και εργατικά χέρια από τις Βαλκανικές και Ασιατικές χώρες.

Μέχρι Ινδικά, Κινέζικα και Ιαπωνικά εστιατόρια έχουν ανοίξει, όταν καλά καλά δεν έχουν ακόμα απορροφηθεί από τους Έλληνες πολίτες τα Αμερικανικά της δεκαετίας του 1980.

Και φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να επικοινωνήσει κανείς με Έλληνα πωλητή σε οποιοδήποτε κατάστημα ρούχων, παιχνιδιών ή συσκευών γιατί όλοι είναι ξένοι. Η μοναδική Ελληνική παραγωγή αυτή τη στιγμή είναι η παρασιτική εργασία του κράτους, η οποία στηρίζεται στην ραγδαία υποβάθμιση του πνεύματος των υπαλλήλων του δημοσίου τομέα, αλλά και γενικότερα των Ελλήνων πολιτών. Μια εργασία η οποία δεν έχει κανένα άλλο σκοπό από την συγκέντρωση του όποιου χρήματος κυκλοφορεί στην ήδη πεθαμένη Ελληνική αγορά.

Ούτε λόγος για κάποια επένδυση η οποία θα εξελίξει με οποιοδήποτε τρόπο την πατρίδα και τους ανθρώπους της. Όλο το χρήμα το οποίο συγκεντρώνει το κράτος διοχετεύεται με έκπτωση πίσω σε αυτούς από τους οποίους τα αντλεί. Τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Οι οποίοι με την σειρά τους το χρησιμοποιούν ίσα ίσα για να μπορέσουν επιβιώσουν.

Αξίζει ωστόσο να σκεφτεί κάποιος γιατί η Ελλάδα έφτασε σήμερα σε αυτό το σημείο, όταν πριν το 1980 δεν ζούσε κανένας αλλοδαπός στην χώρα μας και ταυτόχρονα μεγάλες επιχειρήσεις δραστηριοποιούνταν εντός της επικράτειάς της, παράγοντας όλα τα απαραίτητα προϊόντα για την επιβίωση των ανθρώπων της. Η σκέψη του, δεν μπορεί παρά να τον οδηγήσει σε ένα και μόνο συμπέρασμα. Σε μια και μόνο λέξη. ΕΙΣΒΟΛΗ.

Με απίστευτη μανία και αμείωτη ένταση εισέβαλαν στην Ελλάδα όλα εκείνα τα φαρμακερά στοιχεία τα οποία γονατίζουν από τότε όλο και περισσότερο την πατρίδα μας και τους ανθρώπους της.

Ξεκινώντας από την παιδεία άρχισαν να αφαιρούν από τις καρδιές των τότε νέων την φυσιολογική αγάπη προς την πατρίδα τους. Με την διανοητική και την πραγματική σύριγγα αλλοίωσαν τον εγκέφαλο και την υγεία των παιδιών μας. Συνδικαλισμός και ναρκωτικά στα σχολεία μείωσαν τη δυναμική της νεολαίας και άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες της χώρας μας σε όλους εκείνους οι οποίοι θέλανε να εισβάλουν.

Ξαφνικά αρχίσαμε να ντυνόμαστε με εισαγόμενα ρούχα, να τρώμε σε Ιταλικά και Αμερικανικά εστιατόρια και να παρακολουθούμε στους κινηματογράφους και στα θέατρα ό,τι χειρότερο μπορούσε να γεννήσει ο ανθρώπινος νους. Σαν ένας ισχυρός σεισμός, αυτό το ανελέητο καταστροφικό κύμα, άνοιξε μεγάλες ρωγμές μέσα στην Ελληνική κοινωνία. Οι επιχειρήσεις άρχισαν να κρατικοποιούνται ή να κλείνουν, οι συνδικαλιστές έγιναν οι νέοι άρχοντες του τόπου, η διαφθορά και η βία ξεπρόβαλαν μέσα από τους τάφους στους οποίους είχαν κλειστεί από την εποχή της Τουρκοκρατίας και οι άνθρωποι άρχισαν να χάνουν την τιμή και την αξία τους.

Με μια αδυσώπητη προπαγάνδα τα καθεστώτα τα οποία κυβέρνησαν δήθεν δημοκρατικά την Ελλάδα από τότε, κατάντησαν γραφική οποιαδήποτε σκέψη για επιστροφή στις καθαρές Ελληνικές ρίζες μας. Και με αυτόν τον τρόπο ζούμε τώρα σαν ξένοι μέσα στην ίδια την χώρα μας. Ξένοι ανάμεσα σε ξένους. Και το μοναδικό σύνθημα το οποίο ακούμε από τους Έλληνες πολιτικούς είναι «Ζήτω οι Βρυξέλλες». Να είναι καλά και να στέκουν δυνατές για να γεμίζουν τα ταμεία μας. Για να μπορούν τα κόμματα και οι παρατρεχάμενοί τους να ζουν με όλες τις ανέσεις, όταν όλοι οι υπόλοιποι συμπατριώτες μας στενάζουν μέσα σε αυτό το αφόρητο πλέον περιβάλλον.

Και στον βωμό της επιβίωσης των κομμάτων θυσιάζονται τα πάντα. Μακεδονία, Κύπρος, Ήπειρος, Θράκη. Γιατί δεν έχει κανένας το σθένος να μιλήσει ξεκάθαρα στους Έλληνες.

Ναι, όλοι θέλουμε να ζούμε καλά και μας ενδιαφέρει πρώτα από όλα το οικονομικό ζήτημα. Ωστόσο, ας σκεφτεί κάποιος ότι οικονομία δεν σημαίνει τίποτε άλλο από ανάπτυξη. Οικονομία δεν σημαίνει δανεισμός, αλλά εργασία και δημιουργία. Η ανάπτυξη, η εργασία και η δημιουργία προϋποθέτουν όμως ένα σημαντικό παράγοντα. Ελευθέρια. Αρκεί να συγκρίνει λοιπόν κάποιος την οικονομική παραγωγή και το στήσιμο τού διοικητικού οργανισμού στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας με τη σημερινή αντίστοιχη κατάσταση. Οι διαφορές είναι ελάχιστες. Όπως τότε, έτσι και τώρα η χώρα μας δεν παράγει σχεδόν τίποτα. Ό,τι παράγει κατάσχεται από το κράτος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και η Εθνική της κυριαρχία αμφισβητείται από όλους.

Η Ελλάδα κατάφερε να προσφέρει στους ανθρώπους της ως το 1980 ό,τι μπορούσε. Μετά από διαδοχικούς πολέμους και σκληρές μάχες σε όλους τους τομείς, πρόσφερε σε όλους εμάς μια ελεύθερη πατρίδα και ήταν αυτή η ελεύθερη πατρίδα η οποία επέτρεψε στον Ελληνισμό να σταθεί ξανά στα πόδια του μέχρι τη στιγμή της γροθιάς την οποία δέχθηκε από τον σοσιαλισμό. Αυτήν την τρομακτική ψευδαίσθηση η οποία γεννά την πάλη μέσα στους λαούς και φυτεύει το μίσος μεταξύ αδελφών, στις φλέβες των οποίων κυλάει το ίδιο αίμα.

Είναι αυτή η ξενόφερτη επινόηση η οποία αφαίρεσε από τους Έλληνες τη δύναμη της θέλησης και τους μετέτρεψε σε πιόνια των δήθεν σοσιαλιστών σωτήρων του.

Πορείες, διαδηλώσεις και μίσος για τους συμπατριώτες μας είναι αποδεκτές. Πορείες και διαδηλώσεις για την πατρίδες που χάσαμε μέσα σε ποταμούς αίματος εκατομμυρίων νεκρών αδελφών μας, δεν είναι αποδεκτές.

Το μέλλον της Ελλάδας εξαρτάται πλέον μόνο από έναν παράγοντα. Τους νέους. Αυτούς πρέπει να προστατεύσουμε πάση θυσία. Είναι η μόνη μας ελπίδα για να πάρουμε την πατρίδα μας πίσω. Γιατί όλοι μέσα μας θέλουμε την πατρίδα μας πίσω. Την πατρίδα την οποία μάς έκλεψαν μέσα από τα χέρια μας και συνεχίζουν να την βυθίζουν στην άβυσσο της ανυπαρξίας και της δυστυχίας. Και είναι καλό επιτέλους να ξυπνήσουμε. Και είναι ακόμα καλύτερο να φωνάξουμε ΕΛΛΑΔΑ ΞΥΠΝΑ !, οι πολιτικοί σου φτάσανε στο σημείο να αναγνωρίζουν ξένο κράτος με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.

Το χρωστάμε στα εκατομμύρια των Ελλήνων ανδρών, γυναικών και παιδιών που άφησαν την τελευταία τους πνοή εκεί που τώρα κάποιοι μασκαρεμένοι Σλάβοι προσποιούνται τους φίλους και αδελφούς για να τους δώσουμε κάτι το οποίο δεν τους αξίζει. Γιατί αυτό που αξίζει να τους δώσουμε δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πολύ γερό ανάστροφο χαστούκι.